W poszukiwaniu odpowiedzi.

[Dragosani]

- Ja już jestem wystarczająco szlachetny. - odparł mag, a ton jego głosu ociekał ironią jak gęsta broda krasnoluda piwem podczas całonocnej popijawy w karczmie. Spojrzał na nadchodzących ludzi. Nie odzywał się, czekając na dalsze słowa "władzy".

[Eric]

- Właśnie widać. - mruknął. - To co, jedziem kompania w dom? - zwrócił się do towarzyszy.

[Hagmar]

Jestem Kimiko Omura, gubernator Kaiko. Chcemy wam podziękować za ratunek. Rzekła jedyna kobieta w delegacji.

[Eric]

- Ależ nie ma za co, moja pani. - uśmiechnął się promiennie, podszedł do pani gubernator i ucałował jej dłoń - Nasza kompania nie mogła pozostać wobec tego obojętna. Ja zaś jestem Diomedes Nivellen. - mówił, a perlisty uśmiech jakoś nie chciał spełznąć z jego twarzy. Widać spodobała mu się tego typu uroda.

[Dragosani]

Dracon uśmiechnął się krzywo, widząc reakcję Diomedesa. W sumie pani gubernator była całkiem atrakcyjna, ale bez przesady.
- Wielu na naszym miejscu zrobiło by to samo. - dodał od siebie mag. - Ja zaś jestem Mistrz Magii, Zeleris Flamel. - przedstawił się, jako że Kruk to uczynił. Dracon zastanawiał się, czy władze miasteczka okażą swoją wdzięczność w sposób bardziej... materialny. No cóż, chciwość była jedną z wad Zelerisa.

[Eric]

- Może przejdziemy gdzie indziej - kontynuował, nie zważając na zdegustowany uśmiech Zelerisa. - Tu widok nie jest zbyt pokrzepiający. - dodał. Skoro na spotkanie wyszła taka delegacja, to chyba mogli oczekiwać nagrody. I to całkiem obfitej, sądząc po bogactwie miasta.

[Hagmar]

Nivellen ryj w kubeł. Jestem sir Aragorn Tacticus Baron Kadev z Królestwa Valfden, a to moja kompania. Flamel opowiadaj, robisz to dostojniej..

[Eric]

- Tak, tak, komturze... - wymruczał z zadziwiającą dla niego pokorą. Czyżby to ten pieprzony kac sprawiał, że jakoś temperament Diomedesa słabł?

[Dragosani]

Flamel w pierwszej chwili zdziwił się. W sumie co tu było do opowiadania. No ale cóż...
- Może zacznę od początku. Przybyliśmy z... innego wymiaru, poszukując pomocy medycznej dla naszego przyjaciela. Jego ciało trawi straszna i tajemnicza choroba, na którą nasza magia i medycyna nie znają lekarstwa. Jednak na szczęście doktor Miyano, pamiętając o obowiązkach medycznych, obiecał wspomóc nas swoją wiedzą i doświadczeniem. Już za samą decyzję należą mu się podziękowania, nie każdy by się na takie coś zdecydował. W chwili, gdy mieliśmy wyruszyć do portalu, prowadzącego do naszego wymiaru, rozbrzmiał alarm. Widząc zbliżające się łodzie, nie mogliśmy zostawić tego pięknego miasta na pastwę korsarzy. Zatem zrobiliśmy to, co zrobić powinien każdy. Użyliśmy naszych mocy i umiejętności, by obronić to miasto. Resztę państwo znają. - opowiedział. Miał nadzieję że wyszło odpowiednio dostojnie.

[Hagmar]

Jeszcze raz pragnę Wam podziękować, zgodnie z tutejszym prawem ich okręty są pańskie Aragorn-san. Zaś z miejskiej kasy dostaniecie po 300szt. złota. To mała kwota za taki czyn ale nie mamy więcej.
Dziękujemy, ale chodźmy w milsze miejsce.

[Eric]

- Dziękujemy, Omura-san. Dla nas to i tak dużo, bo nie spodziewaliśmy się żadnej nagrody - uśmiechnął się promiennie.

[Dragosani]

Zeleris naprawdę starał się nie wybuchnąć śmiechem na słowa Diomedesa. I udało mu się to tylko dzięki wielkiej samokontroli. Lecz nie powstrzymał nieco drwiącego uśmieszku na twarzy.
- Czy podobne ataki zdarzają się często? - zapytał panią gubernator. Zdziwiło go, ze mimo alarmu w porcie jakoś nikt z miejscowych nie kwapił się do obrony. 

[Eric]

Diomedes podszedł subtelnie do Zelerisa i wyszeptał mu do ucha. Albo czegoś co powinno być uchem u normalnego człowieka. Kruk nie znał się na dracońskiej anatomii.
- Przestań się już głupio cieszyć, oni na pewno mają więcej, a jak się im ładnie przypodobasz to i dadzą. - szeptał, bardzo, bardzo cicho, wiedząc, że dracon ma wyostrzone zmysły.

[Anv]

Anv rozejrzał się, podszedł do Aragorna i klepnął po ramieniu.
- Jak już go opieprzasz - tu kiwnął głową na swego brata - to z imienia, bo nazwisko mamy to samo i mógłbym się obrazić. - zażartował. Potem spojrzał już bardziej poważnym wzrokiem na Omura-san.
- Miło mi poznać, jestem.. Anv. - stwierdził krótko, jakoś nie miał ochoty tytułować się. W geście przywitania ukłonił się, jak podpatrzył u Aragorna.

[Szarleǰ]

Peanut, który z początku siedział z boku na jednym z ciał orków, teraz w ślad za Anvarunisem podszedł do reszty. Poczekał, aż Anv się przedstawi, a gdy nadeszła jego kolej rzekł.
- Również witam, zwą mnie Peanut de Silverhold, albo po prostu Orzech, jeśli by przełożyć na nasz język. Ukłonił się podobnie jak jego przedmówca i uśmiechnął do kobiety. - Nie jesteśmy zachłanni i myślę, że taka nagroda za tak oczywisty czyn to i tak za dużo.

[Eric]

- Ależ oczywiście... - mruknął bez przekonania na potwierdzenie słów Peanuta. Bezinteresowność była u niego bardzo słabo rozwiniętą cechą.

[Anette Du'Monteau]

Zeyfar wyciągnął z truchła swój miecz i dwa noże, po czym dołączył do reszty drużyny.
-Witam pani gubernator Omura. Jestem Zeyfar Navarre. Czy możemy jeszcze jakoś wam pomóc?

[Hagmar]

Ten atak był dziwny, zawsze gdy przegrywają poddają się lub uciekają. Chciałabym porozmawiać z panem Tacticusem na osobności. Zapraszam do ratusza.
Oczywiście pani Omura, Komandorze wracajcie do domu.

[Anette Du'Monteau]

Cała grupa towarzyszy stała gotowa do wymarszu. Spojrzeli jeszcze raz na przyjazne miasto i uczciwych ludzi tu żyjących. Dzięki nim mogli przez pewien czas czuć się bezpieczni. Komandor splunął na zielone cielsko pod stopami. Jednak grupa nie wiedziała, że jakieś 150 metrów od tego miejsca kryje się wyszkolony zabójca. Załadowanie kuszy i jej napięcie zajęło mu zaledwie chwilę. Wymierzył odpowiednio i gdy był pewny swego celu wypuścił bełt. Nikt nie mógł usłyszeć brzęku cięciwy...

//:W razie wątpliwości, akcja ustalona zarówno z graczem jak i MG.

[Dragosani]

- To ty, Aragornie, postaraj się nie zniszczyć stosunków dyplomatycznych pomiędzy Valfden a Tinrilet, które zapowiadają się dobrze, a my doprowadzimy doktora do Gordiana. - powiedział Dracon i czekał aż reszta kompani przygotuje się do drogi. Czekać długo nie musiał, gdyż po chwili wszyscy byli gotowi do wymarszu.