Wilcze skóry dla Cyryla

[Eregrin]

"W KOÑCU" - pomyślał sobie Arthas. No dobra, oprawiam wilczki... Naciąłem na brzuchu skórę i zdjąłem ją od zadu do głowy przy jednym. po chwili, zrobiłem to tak samo z pozostałymi dwoma. "COSIK BRZYDKIE TE WILCZKI".
Myśląc to, poszedłem dalej...
//Zabieram 3 skóry Wilka///

[Walar]

//Lekko kulejąc lewą nogą w końcu doszedłeś na skraj lasu na południowy - zachód od Efehidonu. Nagle z lasu zaczynają dobiegać głośnie ryki, a po chwili z gęstwiny leśnej wybiega rozwścieczony cieniostwór i pędzi prosto na Arthasa.

Cieniostwór

Opis: ÂŻyjący samotnie dość spory (wielkości byka) drapieżnik. Występuje głównie w lasach i jaskiniach. Bardzo niebezpieczny dla niedoświadczonych wojowników.

Walka: atak rogiem, atak łapą, przewrócenie, atak zębami

Technika: Na początku cieniostwór stara się przewrócić swoją ofiarę swoimi wielkimi łapami, następnie atakuję ją rogiem lub zębami. Jego bardzo twardy róg może przebić prawie każdy żelazny pancerz, oraz niektóre, gorzej wykonane pancerze mithrilowe.

Atrybuty: ukrywanie się, duża siła

Trofea: skóra cieniostwora, 4x pazury cieniostwora, 4x kły cieniostwora, róg cieniostwora, 6l. krwi cieniostwora

[Eregrin]

Kiedy Arthas, zauważył Cieniostwora dobył swojego zatrutego ostrza. Potykając się z powodu swej rannej nogi, podszedł do zwierza, który pędził na niego, na odległość dobrych 10 m. Zszedł mu z drogi (Poszedł w bok). Mieczem walnął w kierunku jego łapy, z całej siły.

[Walar]

// Rozpędzony cieniostwór nie zdążył skręcić ani zatrzymać się. Wpadł prosto na miecz Arthasa, który podciął go w biegu. Cieniostwór przewrócił się i przekoziołkował kilka metrów do przodu. Jednak nic poważnego mu się nie stało. Zerwał się szybko na nogi i znowu biegnie w stronę Arthasa.

[Eregrin]

- Tylko nie ty - pomyślałem sobie. Mieczem, odczekałem na odpowiedni moment. Gdy już bestia była ode mnie bardzo dobre 7 m, zszedłem mu z drogi, starając się go trafić mieczem w łapy z całej siły... (Zrobiłem tą samą czynność)

[Walar]

//Cieniostwór tym jednak razem skręcił i w dużym pędzie uderzył Arthasa łbem w brzuch. Odleciałeś kilka dobrym metrów w tył. Nic poważnego ci się nie stało, ale straciłeś na chwilę przytomność. Po chwili ocknąłeś się. Widzisz stojącego nad tobą cieniostwora. Nie atakuje cię, tylko groźnie pomrukuje. Miecz upadł jakieś dwa metry od ciebie i nie możesz go dosięgnąć. Co robisz?


Jezu, Arthas należy ci się porządny ochrzan.
1. Po pierwsze sens twoich wypowiedzi jest... no... do kitu delikatnie powiedziawszy.  Np. "mieczem, odczekałem na odpowiedni moment." to jest bardzo interesujące. Mógłbyś napisać "odczekałem na odpowiedni moment" a nie...
2 Gramatyka leży. Np. "gdy już bestia była ode mnie bardzo dobre 7 m, zszedłem mu z drogi". Chyba nie mu, tylko jej (bestii). To tylko przykład, a jest ich więcej.
3. Po trzecie mówiłem ci już i Isentor pisał w pokoju MZ, że to nie ty, tylko opiekun zadania decyduje co się dzieje w twoim otoczeniu itd. Skąd wiesz, że cieniostwór nagle nie pobiegł do lasu, albo nie zatrzymał się i nie strzelił klocka (przepraszam, ale nie mogłem się powstrzymać xD). Jak ktoś mądry powiedział nie możesz nawet stwierdzić czy twój pierd śmierdzi czy nie.

To jest twój ostatni post w tym stylu, który zatwierdzam. Napisz mi jeszcze taki jeden to nie wrócisz do domu cały i zdrowy.

[Eregrin]

//Przepraszam Walar, obiecuje, że gramatykę poprawie, oraz sens moich wypowiedzi...
//GG będę miał w niedzielę, po południu. W tedy porozmawiamy ;]

Cienio - stwór stał nade mną i "groźnie pomrukiwał"... Nie wiedziałem co robić. Przeraziłem się, lecz musiałem zachować zimną krew. Postanowiłem obrać taktykę zaskoczenia. W pewnej chwili, z całej siły się okręciłem i przeturlałem w kierunku miecza... Gdy już byłem obok niego, chwyciłem go i zważając na nogę, jak najszybciej próbowałem się podnieść.

//Musiałem coś wymyślić, ale jak nawet i to jest złe, to nie zabijaj jeszcze mnie, ok?
//On tylko stał nade mną, a nie trzymał mnie łapą, z tego co rozumiem... ;]

[Walar]

//Udało ci się wstać. W tym czasie, kiedy to robiłeś cieniostwór odszedł znów kilka metrów i teraz chodzi wokół ciebie wciąż tylko groźnie pomrukując.

[Eregrin]

Gdy Cieniostwór krążył wokół mnie, ja stałem w miejscu z wyciągniętym mieczem. W pewnej chwili, zacząłem coraz to bardziej się do niego zbliżać. W pewnym momencie, lekko podskoczyłem i mieczem, z całej siły wymierzyłem w kierunku jego pyska...

[Walar]

// Zaskoczony cieniostwór nie zdarzył odskoczyć. Uderzyłeś go prosto w nos co bardzo go zabolało. Z bólu przewrócił się na ziemię i zaczął wykonywać dziwne ruchy, coś jakby wił się z bólu.

[Eregrin]

To już twój koniec, nędzna bestyjko!

Szybko wykorzystałem okazję i z całej siły, zadałem cięcie ostrzem miecza w kierunku jego pyska...

[Walar]

// Arthas zadał śmiercionośne uderzenie. Bestia padła i więcej nie wstanie. Rozglądając się po polu przed lasem dostrzegłeś grupę trzech wilków z pięknymi, lśniącymi skórami stojące tuż pod ścianą gęstwiny leśnej. Wilki cię nie widzą. Co robisz?

[Eregrin]

Początkowo oskórowałem Cieniostwora - rozciąłem skórę na brzuchu, po czym zdjąłem ją od zadu aż przez głowę. Miałem już piękną, dużą skórę cieniostwora.
//Zabieram: 1 Skórę Cieniostwora.///

Następnie, skradałem się, biegnąc [skradanie się II (bieg)]. Przebiegłem do gęstwiny i ukryłem się w niej. Po pewnym czasie, zbliżyłem się do wilków a gdy już byłem dostatecznie blisko, wyskoczyłem z gęstwiny, oraz wyprowadziłem potężne cięcie [z całej siły] w kierunku jednego z wilków, mierząc w stronę kręgosłupa.

[Walar]

// Arthas zabił jednego wilka łamiąc mu kręgosłup swoim uderzeniem. Dwa pozostałe spłoszyły się i odbiegły kilka metrów od człowieka. Po chwili jednak warcząc zaczęły do niego powoli podchodzić z dwóch stron (jeden od prawej, drugi od lewej strony).

[Eregrin]

Nie wiedziałem tak za bardzo,co muszę zrobić, w takiej sytuacji. Rzuciłem się więc z mieczem na wilka, który powolniem podchodził do mnie z lewej strony, z całej siły uderzając w kierunku jego szyi.

[Walar]

//Wilk nie zdążył odskoczyć. Miecz Arthasa wbił się wilkowi mniej więcej do połowy jego szyi, wilk skonał. W tym czasie trzeci wilk skoczył Arthasowi na plecy i stara się ugryźć go w szyję. Jednak człowiek nie przewrócił się.

[Eregrin]

Wilk wisiał na mnie. Nei chciałem zginąć taką nędzną śmiercią - zagryzionty przez wilka. 'Wszyscy z Valfden by się śmiali w niebogłosy' - myślałem sobie. Musiałem go pokonać. Starałem się  chwycić wilka za łapy i zrzucić go z całej siły przez głowę...

[Walar]

//Udało ci się przerzucić wilka przez głowę. Wylądował pechowo na głowie, słychać było głośne chrupnięcie - wilk skręcił sobie kark. Zanim zdążyłeś podjąć jakiekolwiek dalsze kroki, z lasu jakieś 10 metrów dalej wybiegły jeszcze dwa wilki. Kiedy tylko cię zobaczyły, rzuciły się w twoją stronę jak opętane. Co robisz?

[Eregrin]

"Cholera Jasna, tylko nie to!'' - pomyślałem sobie. Na to, szybko podbiegłem w kierunku wilków. Gdy już byłem dostatecznie blisko, odsunąłem się na bok i z całej siły mieczem, uderzyłem w stronę szyi jednego z nich...

[Walar]

//Zdezorientowany wilk nie zdarzył odskoczyć i jego szyja spotkała się z mieczem Arthasa zabijając go. Drugi wilk nie stracił głowy. Zanim Arthas zdążył się odwrócić, skoczył mu na plecy gryząc go lekko w lewe ramię i przewracając na ziemię. Arthas leży na ziemi, a wilk jest na nim i próbuje ugryźć go w szyję