Cichy domek nad jeziorem

[Funeris Venatio]

Ugiął się. Lucas ujrzał schody, które ginęły w mroku.

[Lucas Paladin]

Rozejrzał się więc za pochodnią, która mogłaby oświetlić mu drogę, jednocześnie, stąpając bardzo powoli zaczął schodzić po schodach, stawiając każdy krok z niezwykłą ostrożnością i przy tym na tyle cicho, aby nie dać się od razu usłyszeć potencjalnym napastnikom.

[Funeris Venatio]

Na ziemi walało się kilka drzazg, a stare zasłony mogły robić za materiał palny. Krzesiwo jakimś cudem leżało na schodach wejściowych do domu.

[Lucas Paladin]

Rycerz nie zmarnował okazji. Zebrał jednej z mniejszych kijków leżących na podłodze, zerwał zasłonę, oplatając na trzonie prowizorycznej pochodni. Wykorzystując krzesiwo napotkane przy schodach zaczął uderzać o krzemień w celu rozniecenia ognia, który następnie podłożyć pod materiały łatwopalny, z czego powstała iście MacGayverowska pochodnia. Schodząc więc w dół, Lucas miał pełny obraz tego, co dzieje się w piwnicy.

[Funeris Venatio]

Lucas zszedł na dół i zaraz po zejściu z ostatniego schodka zobaczył kilka wieszaków ze zgaszonymi pochodniami, które mogły pomóc rozświetlić całe pomieszczenie. A było ono rozmiarów raczej średnich, dziesięć na dziesięć metrów. Pod ścianami poustawiane były jakieś regały ze szpargałami, kilka beczek, ze trzy skrzynie. Do tego dwie leżące w kącie postacie, nieruchome. W powietrzu unosił się jakiś dziwny zapach, jakby stęchlizny.

[Lucas Paladin]

Nie było nikogo wewnątrz, także rycerz mógł spokojnie zbadać pomieszczenie. Najrozsądniejszym wyjściem, było najpierw zlustrować zwłoki, które leżały na podłodze, sądząc po zapachu zostali raczej spaleni żywcem, mozliwe, że to miejsce jakiegoś rytuału, bądź innego mrocznego kultu. Lucas zamierzał to uważnie sprawdzić.

[Funeris Venatio]

Zapach nie pochodził jednak od tych dwóch osób. Jedna grubsza, druga chuda jak patyk... Leżeli ogłuszeni, ale żywi.

[Lucas Paladin]

Lucas na razie zostawił leżących na podłodze. Nimi można było się zająć później, teraz należało bowiem odnaleźć sprawców. Rycerz zabrał się za rzecz bardzo naturalną. Poszedł za smrodem, niczym mucha ciągnąca do gówna. Zwierzęcy instynkt zawsze był najlepszą metodą na znalazienie źródła. Takim też posłużył się teraz Paladin. Liczył bowiem, że gdzieś w pobliżu będą znajdować się nieznani czciciele, również nieznanego mu kultu. Rozejrzał się też dookoła za wspomnianymi w pamiętniku woluminami.

[Funeris Venatio]

//Zapomniałem wcześniej napisać, że tam są jeszcze jedne drzwi do następnego pomieszczenia.

Smród dochodził od strony drzwi, które zlały się ze ścianą i nie było ich na pierwszy rzut oka widać. Nie było zamka, nie było klamki, ani też niczego innego, co pozwoliłoby wejść do środka. Lucas dopiero po chwili dostrzegł, że na odrzwiach wymalowane są dwa smoki. Jeden brązowy, drugi zielony. Każdy z nich miał niewielką dziurkę w oku, a pod spodem widniał napis: Nie ufaj rzeczom zbyt oczywistym.

[Lucas Paladin]

Rycerza zamurowało. Tak naprawdę nie miał pojęcia co robić, być może któryś ze smoków był rozwiązaniem zagadki i pozwoli na otwarcie tajemniczych drzwi. Wykorzystał jedną z napotaknych wcześniej cienkich drzazg i włożył w dziurkę przy brązowym smoku, próbując coś zmajstrować.

[Funeris Venatio]

Otwór był owalny, więc drzazga niewiele zdziałała.

[Lucas Paladin]

Nagle rycerza olśniło. PIERÂŚCIEÑ! Przecież po coś go ze sobą zabrał. Musiał go teraz wykorzystać do otwarcia drzwi. Wyciągnął biżuterię z kieszeni i spojrzał na kolor klejnotu. Jadeit. Zieleń. Oczywistą rzeczą było przyłożenie kształtu do tego samego koloru. Zatem oczywistym było teraz umieszcznenie go w otworze, przy brązowym smoku. I tak też zrobił, po czym wycofał się nieznacznie.

[Funeris Venatio]

Drzwi cofnęły się nieznacznie, dosłownie o kilka centymetrów w głąb ściany.

[Lucas Paladin]

Rycerz podszedł bliżej. Jak widać rozwiązanie nic nie dało. Nie był w stanie przejść dalej, spróbował jednak popchnąć drzwi i zobaczyć, to cokolwiek pomoże w przeciwnym razie, miał jeszcze plan B.

[Funeris Venatio]

Pchnięcie pomogło. Drzwi cofały się coraz bardziej, aż wreszcie pokonały próg półmetrowej ściany. Pochodnia Lucasa oświetlała równe rzędy drewniany regałów z księgami. Mnóstwo regałów z mnóstwem grubych i bogato zdobionych ksiąg.

[Lucas Paladin]

1984. To był jego cel, w tej liczbie, bądź tej książce zawierała się odpowiedź na pytania. Lucas oświetlając regał starał się znaleźć tę pozycję, nie powinno mu to zająć dużo czasu. Zaczął od pierwszego regału uważnie lustrując księgi, skupiając się jedynie na liczbie. Po paru minutach żmudnego oglądania, przejrzał się już wszystkie z regałów.

[Funeris Venatio]

Na każdym regale, na czterech półkach, znajdowało się po mniej więcej 80 ksiąg. To dawało 124 regały do przejrzenia... A to już spora liczba, zważywszy na to, że trzeba się czasem naschylać, a czasem unosić wzrok do góry. Jednak książki zatytułowanej "1984" nigdzie nie było. Nawet na piedestale na samym końcu niemiłosiernie długiego pomieszczenia, przy zagaszonych świecach.

[Lucas Paladin]

Rycerz wziął do ręki pierwszy, lepszy wolumin. W pamiętniku tajemnicza postać pisała, iż wszystkie księgi coś w sobie zawierają, Lucas zatem liczył na jakąkolwiek wskazówkę.

[Funeris Venatio]

Księga była w języku, którego Lucas kompletnie nie rozumiał. Tajemnicza postać znała, Lucas nie, taka już kolej rzeczy...

[Lucas Paladin]

124 regały, cztery półki, po 80 książek każda. Szybka matematyka, 1984. 19 książka, 8 regał, czwarta półka. To dawało 1984 księgę w całym zbiorze. Być może to było to. Lucas przejrzał szybko regały i pochwycił do ręki wyliczony przez siebie wolumin.